Rys historyczny

Dzieje Sofii sięgają tysięcy lat wstecz, kiedy tereny te zamieszkiwało trackie plemię Serdów – stąd pierwsza nazwa miasta, Serdyka. W II wieku n.e. miasto stało się ważnym ośrodkiem rzymskim, ulubionym przez cesarza Konstantyna Wielkiego, który mawiał: „Serdyka to mój Rzym”. Po okresie bizantyjskim i bułgarskim, w XIV wieku miasto przyjęło obecną nazwę od bazyliki św. Zofii. Przez blisko 500 lat Sofia znajdowała się pod panowaniem osmańskim, co nadało jej orientalnego charakteru. Po wyzwoleniu w 1878 roku została ogłoszona stolicą nowo powstałego państwa bułgarskiego. Architektura miasta przeszła wówczas transformację w stylu zachodnioeuropejskim, a po II wojnie światowej została uzupełniona o monumentalne gmachy w stylu realizmu socjalistycznego.

Ciekawostki i legendy

Z nazwą miasta wiąże się legenda o księżniczce Zofii, która przybyła do Serdyki chora i wyzdrowiała dzięki tutejszemu leczniczemu klimatowi oraz wodom mineralnym. W dowód wdzięczności kazała wznieść kościół, od którego nazwę wzięło całe miasto. Inna ciekawostka dotyczy herbu Sofii, na którym widnieje napis „Rośnie, ale nie starzeje się”. Odnosi się to do nieustannego rozwoju miasta przy jednoczesnym zachowaniu jego starożytnych korzeni. Sofia skrywa także niezwykły zabytek – Cerkiew Bojańską, wpisaną na listę UNESCO, w której znajdują się freski z 1259 roku, uważane za zapowiedź renesansu w sztuce europejskiej. Co więcej, Sofia jest jedną z niewielu europejskich stolic, w których centrum znajdują się ogólnodostępne ujęcia gorącej wody mineralnej, z której mieszkańcy codziennie korzystają, napełniając butelki.