Tunis
Tunis: Orientalna brama Afryki i miasto tysiąca kontrastów
Tunis, stolica Tunezji, to jedna z najbardziej fascynujących metropolii basenu Morza Śródziemnego, w której afrykański temperament spotyka się z arabską tradycją i europejskim stylem życia. Miasto położone jest nad brzegiem jeziora Tuniskiego, w niewielkiej odległości od ruin antycznej Kartaginy. To tutaj wąskie, kręte uliczki średniowiecznej medyny, wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO, graniczą z szerokimi bulwarami dzielnicy kolonialnej, przypominającymi paryskie aleje. Tunis to miasto o wielu obliczach, pachnące jaśminem, przyprawami i morską bryzą.
Photo by Hammami Ghazi on Unsplash
Podstawowe informacje o mieście
Tunis jest politycznym, gospodarczym i kulturalnym sercem kraju, zamieszkanym wraz z aglomeracją przez ponad dwa miliony osób. Miasto dzieli się na dwie wyraźne części: historyczną medynę, będącą jednym z najlepiej zachowanych ośrodków islamskich na świecie, oraz Ville Nouvelle (Nowe Miasto), zbudowane przez Francuzów na przełomie XIX i XX wieku. Główną arterią nowoczesnego Tunisu jest Aleja Habiba Burgiby, przy której znajdują się teatry, ambasady i luksusowe hotele. Na obrzeżach miasta, na malowniczym wzgórzu, leży Sidi Bou Said – biało-niebieskie miasteczko artystów, które stało się wizytówką turystyczną regionu.
Photo by Brahim Guedich on Unsplash
Rys historyczny
Historia Tunisu jest nierozerwalnie związana z upadkiem potężnej Kartaginy. Choć Tunis istniał już w czasach starożytnych jako niewielka osada, jego prawdziwy rozkwit nastąpił w VII wieku n.e., po podboju muzułmańskim. Arabowie docenili bezpieczne położenie miasta w głębi lądu i uczynili z niego ważny ośrodek religijny i handlowy. W XIII wieku, pod panowaniem dynastii Hafsydów, Tunis stał się jednym z najbogatszych i najnowocześniejszych miast świata islamskiego. Później miasto przechodziło pod wpływy hiszpańskie i osmańskie, by w 1881 roku stać się stolicą francuskiego protektoratu. Pełną niepodległość Tunezja odzyskała w 1956 roku, a Tunis stał się symbolem nowoczesnego, laickiego państwa arabskiego.
Ciekawostki i legendy
Najsłynniejszą legendą związaną z okolicami Tunisu jest opowieść o królowej Dydonie, która założyła Kartaginę. Według podania, miejscowy wódz obiecał jej tyle ziemi, ile zdoła objąć skóra wołu. Sprytna królowa pocięła skórę na cieniutkie paski i otoczyła nimi całe wzgórze Byrsa. W samym Tunisie sercem duchowym jest Meczet Zitouna (Meczet Oliwne). Legenda głosi, że nazwa pochodzi od drzewa oliwnego, pod którym w dawnych czasach nauczał pobożny pustelnik. Ciekawostką architektoniczną jest fakt, że w medynie Tunisu znajduje się ponad 700 zabytków, w tym pałace, meczety i medresy, a wiele drzwi do domów ma trzy kołatki – każda wydaje inny dźwięk, co pozwalało domownikom rozpoznać, czy puka mężczyzna, kobieta czy dziecko.
Photo by Juan Ordonez on Unsplash
Lokalne smaki, których trzeba spróbować
Kuchnia Tunisu to pikantne połączenie tradycji berberyjskich, śródziemnomorskich i arabskich, w którym króluje oliwa z oliwek i ostra pasta harissa. Podczas wizyty koniecznie spróbuj:
Kuskus: Narodowe danie Tunezji, serwowane w Tunisie zazwyczaj z jagnięciną, rybą lub drobiem oraz dużą ilością duszonych warzyw. Tunezyjski kuskus wyróżnia się czerwonym kolorem dzięki dodatkowi koncentratu pomidorowego i chili.
Brik: Chrupiący pieróg z cieniutkiego ciasta malsa, smażony na głębokim tłuszczu. Klasyczna wersja zawiera całe jajko (które powinno pozostać płynne po przegryzieniu), tuńczyka, kapary i natkę pietruszki.
Lablabi: Sycąca i tania zupa z ciecierzycy, podawana z kawałkami czerstwego chleba, czosnkiem, kuminem i dużą ilością oliwy. Często dodaje się do niej jajko w koszulce i tuńczyka.
Tuna Salad (Mechouia): Sałatka z grillowanych i drobno posiekanych papryk, pomidorów i czosnku, obficie polana oliwą i udekorowana tuńczykiem oraz jajkami na twardo.
Bambalouni: Rodzaj tunezyjskiego pączka w kształcie pierścienia, smażonego na gorąco i posypanego cukrem. Najlepiej smakuje kupiony u ulicznego sprzedawcy w Sidi Bou Said.
Herbata miętowa z orzeszkami piniowymi: Bardzo słodka, mocna herbata ze świeżą miętą, na której wierzchu pływają prażone orzeszki piniowe lub migdały. To obowiązkowy element każdego spotkania towarzyskiego.
Wybierz wersję językową: