Rys historyczny

Oficjalna historia miasta zaczyna się w 1323 roku, kiedy to wielki książę Giedymin wspomniał o Wilnie w listach do miast zachodnioeuropejskich, zapraszając rzemieślników i kupców do osiedlania się na Litwie. Prawdziwy złoty wiek miasto przeżyło w XVI wieku pod panowaniem Jagiellonów, stając się obok Krakowa najważniejszym ośrodkiem Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Przez stulecia Wilno było centrum polskiej kultury i nauki, a także jednym z najważniejszych ośrodków żydowskiego życia religijnego na świecie (nazywane Jerozolimą Północy). Po burzliwych dziejach XIX wieku, w tym powstaniach narodowych, oraz trudnym okresie wojen i przynależności do Związku Radzieckiego w wieku XX, od 1990 roku Wilno jest stolicą niepodległej Republiki Litewskiej.

Ciekawostki i legendy

Najsłynniejszą legendą jest ta o założeniu miasta. Książę Giedymin podczas polowania w okolicznych dolinach miał sen, w którym zobaczył na wzgórzu ogromnego żelaznego wilka, wyjącego donośnie jak setka innych wilków. Kapłan Lizdejko wytłumaczył księciu, że sen oznacza konieczność zbudowania w tym miejscu niezdobytego zamku i miasta, o którym sława rozejdzie się po całym świecie. Innym niezwykłym miejscem jest Zarzecze (Užupis) – dzielnica artystów, która ogłosiła się niezależną republiką. Ma ona własną flagę, konstytucję (zawierającą punkty takie jak „każdy ma prawo do błędu”) oraz prezydenta. Warto też wspomnieć o Ostrej Bramie, gdzie znajduje się cudowny obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej, jedyny tak ważny obiekt sakralny, który łączy wiernych z wielu krajów.