Rys historyczny

Historia Wysp Owczych rozpoczęła się prawdopodobnie od przybycia irlandzkich mnichów w VI wieku, jednak prawdziwa kolonizacja nastąpiła w IX wieku wraz z przybyciem wikingów z Norwegii. Farerzy założyli swój parlament – Althing (później Løgting) – na półwyspie Tinganes już około 900 roku, co czyni go jednym z najstarszych zgromadzeń ustawodawczych na świecie. Przez wieki wyspy znajdowały się pod wpływami norweskimi, a później duńskimi. Ze względu na izolację, mieszkańcy żyli głównie z rybołówstwa i hodowli owiec. Podczas II wojny światowej wyspy były okupowane przez Brytyjczyków, co zapobiegło ich zajęciu przez Niemców i przyczyniło się do modernizacji infrastruktury. W 1948 roku Wyspy Owcze uzyskały status wspólnoty autonomicznej w ramach Królestwa Danii.

Ciekawostki i legendy

Wyspy Owcze są przesiąknięte folklorem. Jedną z najbardziej znanych legend jest opowieść o Olbrzymie i Wiedźmie (Risin og Kellingin). Według podania, Islandia pozazdrościła archipelagowi piękna i wysłała parę olbrzymów, by przyciągnęli wyspy do niej. Próbowali oni związać góry linami, ale słońce wzeszło zbyt szybko i zamieniło ich w kamienne kolumny, które do dziś wystają z oceanu u wybrzeży wyspy Eysturoy. Inna legenda mówi o „ludziach-fokach” (selkies), którzy raz w roku wychodzą na ląd, zdejmują skórę i tańczą jako ludzie. Farerska kultura jest też znana z tradycyjnego tańca korowodowego, podczas którego śpiewa się sagi o bohaterach, trwające niekiedy wiele godzin. Współczesną ciekawostką jest fakt, że na Wyspach Owczych nie ma żadnego więzienia (więźniowie z wyrokami powyżej 1,5 roku wysyłani są do Danii), a dachy z trawy wymagają regularnego koszenia.