Rys historyczny

Werona została założona przez starożytne plemiona galijskie, ale jej prawdziwy rozkwit zaczął się w I wieku p.n.e., gdy stała się rzymską kolonią. Dzięki strategicznemu położeniu przy drogach Via Claudia Augusta i Via Postumia, miasto szybko się bogaciło. Po upadku Rzymu Werona była rezydencją królów ostrogockich i longobardzkich. Najświetniejszy okres w dziejach miasta przypada jednak na rządy rodu Scaligeri (Della Scala) w XIII i XIV wieku. To wtedy miasto zyskało swój dumny, obronny charakter i stało się jednym z najważniejszych ośrodków politycznych Italii. Później, przez niemal cztery stulecia, Werona znajdowała się pod panowaniem Republiki Weneckiej, co widać w eleganckim stylu wielu pałaców, a po okresie wojen napoleońskich trafiła w ręce Austriaków, by ostatecznie w 1866 roku stać się częścią zjednoczonych Włoch.

Ciekawostki i legendy

Oczywiście najsłynniejszą legendą jest ta o Romeo i Julii. Choć postacie te są literackie, w Weronie znajduje się XIII-wieczna kamienica z charakterystycznym balkonem, uznawana za dom Julii (Casa di Giulietta). Tradycja nakazuje dotknąć prawą ręką posągu dziewczyny na dziedzińcu, co ma przynieść szczęście w miłości. Inna legenda dotyczy samej Areny – według ludowych podań, budowla powstała w ciągu jednej nocy dzięki pomocy diabła, który w zamian żądał duszy pewnego skazanego na śmierć mieszkańca. Gdy jednak nad ranem zabrzmiały dzwony na Anioł Pański, moce nieczyste uciekły, zostawiając jedną ze ścian amfiteatru niedokończoną (tzw. l’ala, czyli skrzydło). Ciekawostką jest też fakt, że Werona jest nazywana „miastem czerwonego marmuru”, ponieważ większość chodników i budynków wykonano z lokalnego czerwonego wapienia zwanego rosso veronese.